Spóźniłem się na wschód

Jarek przyjechał chwilkę przed 4-tą. Ruszyliśmy w stronę czmońskich firletek, bez większej nadziei spoglądając na niebo. Gdzieś pomiędzy Rogalinem a Orkowem zaczęło się coś dziać na niebie. Wrrrrrrr..... zapomnieliśmy, że to już koniec maja i że na wschód trzeba wstawać o bandyckich porach. Szybko skręciliśmy gdzieś w pole, niestety motywów jakichkolwiek brakowało. Więc tylko udokumentowaliśmy kolor... przynajmniej ja tylko udokumentowałem, bo któż to wie co Jarek zarejestrował na swojej Velvi.



Naprawdę nie było na czym zbudować zdjęcia... nic, absolutnie nic tylko to niebo, a pod nim mało ciekawy konturowo odległy lasek. A szkoda, bo byłby ładny kiczyk...

Jarek chowa sprzęt, choć z nadzieją spogląda jeszcze w stronę nieba...



No to pojechaliśmy dalej. Bez szans na wyjęcie zabawek z plecaka, bo wszystko już przygasło, cienie znikły. Tak zwane piękne delikatne rozproszone światełko....tfuuuu. Albo inaczej - pozbawione krztyny charakteru korpuskularno-falowe coś. Coś, co nie zasługuje na nazwanie światłem. No w każdym razie Pyzik by tego światłem nie nazwał.

Pobłąkaliśmy się trochę po łąkach, urwaliśmy amorytator i w końcu to coś sie zlitowało i postanowiło dać nam szansę na wyjęcie zabawek. Nie żeby na jakiś wypas, ale choć dało pretekst do zabawy w fotografa. Pojawiły się cienie. To już coś. Był pretekst do wyzwolenia migawki.



Potem cel naszej pobudki czyli firletki. Światło już ostre było, Jarek nawet nie wyciągał aparatu, a mnie pokusiło... w końcu nowe zabawki wymagają pieszczenia... no może nie w czasie pomiędzy podniesieniem lustra a wyzwoleniem migawki... Delikatnie mówiąc lekko trząchnięte te firletki ;-)



Kicek zakończył sprawę. Nowe zabawki nowymi zabawkami, ale ile można.....