Przyroda w obiektywie bronka - blog

Rogalin

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 01 May 2010 10:27:00 +0000

Lasek Bemowo

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 01 May 2010 10:25:00 +0000

Strażnicy Wiosny

noreply@blogger.com (bronek) — Mon, 26 Apr 2010 18:17:00 +0000

Rogalin drugi dzień mrozu

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 24 Jan 2010 18:44:00 +0000

No i pojechałem znów na zdjęcia. Tym razem niestety jakoś średnio mi szło. Raczej pstrykałem niż fotografowałem... czyżby dwa wschody pod rząd były już poza moim zasięgiem?

Zaczęło się typowo dla Rogalinka

W nadziei, że rozgrzeję mózg i w końcu zaświta jakiś pomysł wyzwoliłem kolejnego potworka.
Tak, wiem powinno mi się zakazać robić takie paskudztwa... ale to nie był jeszcze wcale koniec.
Jakoś mam problem z cięciem drzew od dołu i ostatnio próbuje nauczyć ciąć drzewa nie tylko z góry ale i z dołu. Na razie jak widać ze średnimi efektami

Kolejne średnie zdjęcie

Dla odpoczynku od tych kadrów, chociaż trochę inny od nich lodzik

I jeszcze jeden, nie do końca zamarznięty...a było ziiimnnoo

I znów wracam do dębów. Zza drzew wyszła kulka, a ja zamiast pobiec, lub chociażby powoli przeteleportować brzucho nad rzekę zostałem....

I zamiast fotografować złoto pomarańczowo niebieskie opary nad krą, uwierzyłem, że nie muszę się ruszać, bo z powodu lekkiego wiaterku one nie wystąpią... i popełniałem kolejne takie podobne ujęcia...

wrrr

brrr...

Może trochę pod światło?

I to już koniec!

Wreszcie słońce, mróż i kra

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 23 Jan 2010 18:39:00 +0000

Pojechaliśmy dziś kawałek za Rogalin, nad Wartę w okolicy Radzewic.
Było około -18 stopni poniżej zera. I wreszcie było światło.

I była płynąca kra.

Kadr na rozkręcenie...

i kolejny kadr rozgrzewający migawkę w oczekiwaniu na Światło

Powoli powoli coś się zaczyna wykluwać...

I wreszcie jest!!!!

Brzydkie miejsce staje się magiczne...

Nie mogę się opanować i wyzwalam jak w transie kolejny kadr...

I jeszcze jeszcze kolejny, bo trzcinki raczyły się zaświecić

Na koniec grupowe i wracamy do domu, jutro znów na zdjęcia, ma być jeszcze zimniej. Hurra

Nowe w Galerii

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 14 Jun 2009 19:46:00 +0000

Dziś delikatnie odkurzyłem pajęczynę zalegającą w mojej galerii, a mianowicie dodałem w czerwcu zdjęcia z początku stycznia ;-) Całkiem wypasiony to był wschód....

Na więcej zapraszam do Galerii.

Jeziorak

noreply@blogger.com (bronek) — Thu, 04 Jun 2009 10:01:00 +0000

Jakieś 10 lat temu wymieniłem żeglowanie na fotografie przyrodniczą... teraz wróciłem na krótko na stare śmiecie... no może nie takie stare bo krypa była całkiem nowa... jakieś Tango Sport z ponad 30 metrami szmaty... W sam raz na ostatnie wiaterki.... Jakby to powiedzieć... to sobie pożeglowałem po Jezioraku, ale nie o tym chcę tu pisać ;-)

Na Jeziorak dotarłem już po zachodzie słońca... Zapragnąłem jednak coś wyzwolić. Tak na dobry początek.

Prognozy były niespecjalne, zwłaszcza jesli chodzi o mgliste klimatyczne wschody słońca. Żona, a raczej prognoza pogody dawała nadzieję tylko na pierwszy wschód, potem miała być delikatnie mówiąc wietrzna pogoda i była ;-). Więc wstałem. Starając się nie pobudzić kolegów zbyt głosnym wygrzebywaniem się z łajby. Było w miarę.
Widok na północną część Jezioraka z przesmyku na jezioro Płaskie zatrzymał mnie na chwilkę przy brzegu dając nadzieje na zdjęcie...

Jakoś nie bardzo mi się ten widok podobał, poszedłem więc dalej i popełniłem taki "pozornie przypadkowy kadr".

Na wszelki wypadek zrobiłem też "pozornie nieco mniej przypadkowy kadr", ale czy naprawdę potrzebuje mieć to zielsko w całości? Przecież można sobie wyobrazić resztę ;-) No przynajmniej ja potrafię....

Poszedłem więc dalej w poszukiwaniu światła...

Jakiś ten wschód niemrawy albo ja znów się spóżniłem bo go nie znalazłem.... Wyzwalam jeszcze piona, coby mi nie marudzili, że same poziome kadry robie, bo jestem leń i nawet aparatu mi się obracać nie chce...

Ale i tak poziom lepiej mi lezy. Choć, to lepiej, to dużo powiedziane. Światło już ostre... czas wracać na krype. W końcu już po piątej... sporo po piątej.

Potem.... potem pływaliśmy... pływaliśmy i .... i nie tylko. Ale to już nie blogowa sprawa.
Wschody, mimo że były cały czas pod kontrolą, nie były warte więcej niż tylko możliwość opróżnienia pęcheża o poranku ;-)

Jeden jeszcze zachód fotograficznie wystąpił. Ledwo zdążyliśmy zacumować po wschodniej stronie jednego z Gierczaków, ledwo zdążyłem porzucić cumy na pastwę kolegów i przedrzeć się na zachodnią stronę wyspy. Ledwo, ale zdążyłem ;-) Powinienem pokazać tylko jedno zdjęcie. To ostatnie to skończone. Ale co mi tam, niech będzie proces dochodzenia ;-) widoczny.

Jak już "dobiegłem" na zachodną stronę wyspy, zacząłem gorączkowe poszukiwanie... motywu. Bo sam widok w stronę Siemian i zachód słońca nad wioską jakoś mnie nie ruszał....
W końcu znalazłem kamień ;-) Tak właściwie to mały kamyczek... ale dawał nadzieję... zacząłem fotografowanie od tak zwanej d...rugiej strony. Czyli od maksymalnego uproszczenia kadru

Przesadziłem z tym upraszczaniem... jakoś pusty wydawał mi się ten kadr. Postanowiłem go nieco wzbogacić... Na początek troszkę za mocno...

Wróciem więc do punktu wyjścia i spróbowałem jeszcze raz delikatniej... zwłaszcza, że swiatełko już też delikatniało... zeby nie powiedzieć zanikało...

Tak. To było to czego chciałem... Zrobiłem więc sobie kilkuminutową przerwę, wyciszyłem łepetynę... nakarmiłem nałoga i wtedy odnalazłem finalny kadr. Pozostało tylko go wyzwolić... licząc, że jakaś oświetlona krypa nie przepłynie na horyzoncie dewastując własnie powstającą Sztukę Szczęścia, przez złośliwych zwaną kiczem.... ;-)

Rogalin - 2 stycznia 2009

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 24 May 2009 19:40:00 +0000

Z lekkim opóźnieniem mały wyziewik z ponoworocznego radosnego pstrykania w Rogalinie.
Tekstu nie będzie... Zresztą już nie pamiętam co ja tam robiłem ;-)
Pamiętam za to, że światło było zdecydowanie nie rewelacyjne... a pod koniec robienia zdjęć wręcz bezbarwne...

Spóźniłem się na wschód

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 24 May 2009 09:51:00 +0000

Jarek przyjechał chwilkę przed 4-tą. Ruszyliśmy w stronę czmońskich firletek, bez większej nadziei spoglądając na niebo. Gdzieś pomiędzy Rogalinem a Orkowem zaczęło się coś dziać na niebie. Wrrrrrrr..... zapomnieliśmy, że to już koniec maja i że na wschód trzeba wstawać o bandyckich porach. Szybko skręciliśmy gdzieś w pole, niestety motywów jakichkolwiek brakowało. Więc tylko udokumentowaliśmy kolor... przynajmniej ja tylko udokumentowałem, bo któż to wie co Jarek zarejestrował na swojej Velvi.

Naprawdę nie było na czym zbudować zdjęcia... nic, absolutnie nic tylko to niebo, a pod nim mało ciekawy konturowo odległy lasek. A szkoda, bo byłby ładny kiczyk...

Jarek chowa sprzęt, choć z nadzieją spogląda jeszcze w stronę nieba...

No to pojechaliśmy dalej. Bez szans na wyjęcie zabawek z plecaka, bo wszystko już przygasło, cienie znikły. Tak zwane piękne delikatne rozproszone światełko....tfuuuu. Albo inaczej - pozbawione krztyny charakteru korpuskularno-falowe coś. Coś, co nie zasługuje na nazwanie światłem. No w każdym razie Pyzik by tego światłem nie nazwał.

Pobłąkaliśmy się trochę po łąkach, urwaliśmy amorytator i w końcu to coś sie zlitowało i postanowiło dać nam szansę na wyjęcie zabawek. Nie żeby na jakiś wypas, ale choć dało pretekst do zabawy w fotografa. Pojawiły się cienie. To już coś. Był pretekst do wyzwolenia migawki.

Potem cel naszej pobudki czyli firletki. Światło już ostre było, Jarek nawet nie wyciągał aparatu, a mnie pokusiło... w końcu nowe zabawki wymagają pieszczenia... no może nie w czasie pomiędzy podniesieniem lustra a wyzwoleniem migawki... Delikatnie mówiąc lekko trząchnięte te firletki ;-)

Kicek zakończył sprawę. Nowe zabawki nowymi zabawkami, ale ile można.....

Plener w Chalinie

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 25 Apr 2009 15:31:00 +0000

Tydzień temu byłem z córką na plenerku ZPFP OW w Chalinie...
Podkarmiłem nieco kwiatkowego fotogłoda zawilcami. Delikatnie mówiąc nieco... patrząc na ten wyziewik cyfrowy....

Troszkę krajobrazu dla wytchnienia...

Potem spróbowałem czegoś trochę innego, nieco bardziej pionowego:

Potem zobaczyłem choinkę i nie mogłem się powstrzymać...

I znów byłem blisko pierwszego kadru.... nie ma to jak pokręcić się w kółko...

Potem spróbowałem zamknąć w nieco ciaśniejszych ramach mój prawie motyw...

Kręcenie się w kółko może prowadzić do niebezpiecznych powtórzeń.... Oj... ten kadr chyba już był...

Trzeba szybko zmienić punkt widzenia i pozbyć się motywu przewodniego...

Uciekam do lasu bo wstyd pokazywać takie same zdjęcia...
W lesie niestety światło wzięło i błyskawicznie zgasło... pozostawiając spory niedosyt.

Na koniec zmiana tematu. Typowy wiosenny temat... kwitnące drzewa w zbliżeniu, od którego, oglądania w zbyt dużych ilościach treść żołądka aż chce wydostać się na powierzchnię...

Jeszcze tylko jedno i koniec...

Rogalin

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 25 Apr 2009 08:17:00 +0000

W końcu się zebrałem i pojechałem do Rogalina. Hmm... daleko nie mam ale jakoś w tym roku nie było mi po drodze... Katalog na dysku wskazuje, że ostatni raz byłem tam 2 stycznia 2009 ;-)

Dziś wschód nie był zbyt wyjątkowy. Zero mgieł. Ale popełniłem kilka klatek. Jakoś nie mam dziś ochoty na pisanie, więc po prostu 4 zdjęcia z tego co się ostało.

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 7 i 8

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 15 Apr 2009 09:39:00 +0000

Trzeba wreszcie napisać do końca tę relację, bo potem będzie po ptakach...znaczy łosiach, czyli zupełnie zapomnę...

Rano znów ruszyliśmy na Carską Drogę. I spotkaliśmy... Ciemno jeszcze było. Ustawiłem więc jakieś makabrycznie wysokie ISO... 2000 bodajże, rzadko używam takich czułości, ale co było robić. No to mam pierwszego...

A raczej pierwsze dwa....

Jakoś tak nie miałem zaufania do tego ISO 2000 i postanowiłem je obniżyć do 640, żeby szum nie był większy od samego łosia. Muszę przyznać, że jak na zdjęcie z ręki 3setką przy czasie 1/15, stabilizacja w Alfie zadziałała rewelacyjnie... To chyba mój najlepszy łoś z tego wyjazdu...

I na tym zdjęciu zakończyły się moje łosiowe prawie-sukcesy.
Po bezskutecznych poszukiwaniach kolejnych przedstawicieli tego złośliwego gatunku o garbatych nosach, postanowiliśmy zatrzymać się na chwilkę przy Długiej Łuce.

Osobiście jakoś nie miałem ochoty na normalne zdjęcia, troszkę popatrzyłem na parkę gęsi, aby potem na siłę wyzwolić to coś... tak zwany wypełniacz...

jeszcze jeden, minimalnie ciekawszy, ale wciąż tylko wypełniacz...

Pojeździliśmy jeszcze chwile za łosiami, oczywiście bezskutecznie. Potem mała przerwa na odpoczynek i znów dalsze bezowocne poszukiwania. W końcu robimy temat zastępczy - bociany...

Najpierw pstryk......oj wstyd... wstyd....

Potem znów wstyd choć nieco inny...

Zachód wystąpił w kolorach straszliwie majtkowo-różowych. Jakoś nie mogłem znaleźć kadru, który by mnie zadowolił... same kompromisy jakieś.... najpierw kompromis pionowy, troszkę się nad nim namęczyłem.... ale co z tego wynika? Nic... nadal to tylko kompromis... a jeszcze jaki kompromis, uświadomiła mi to dopiero konieczność konwersji do sRGB, po której kolory jakoś tak przygasły...

Wersja pozioma.

I tymi różowymi gaciami, kończy się mój ostatni wieczór nad Biebrzą.

Następnego dnia wystąpił już tylko wschód a po nim długa droga do Poznania. Do domu.

O wschodzie zrobiłem nawet 2 zdjęcia, z których jestem zadowolony. Tak właściwie to jedno zdjęcie, ale w wersji poziomej i pionowej. Osobiście wyjątkowo wolę pion. I tym razem nie był on wymuszony ale jakoś tak naturalnie mi przypasił. Dla tego zdjęcia warto było wstawać rano.

Potem był ciąg dalszy poszukiwań łosi. Uparłem się, że znajdę! Jerzy ustąpił i skupił się na baziach. Seba ustąpił i skupił się na pierzu... dostał wypasa... a ja jeździłem w te i z powrotem po Carskiej Drodze... aż w końcu zobaczyłem... garbonosego gada... a tak właściwie to raczej jego uszy zobaczyłem... niewiele pomogło wejście na dach Focusa, aby zobaczyć resztę gadziska... ;-)

W końcu ustąpiłem, czas był wracać... Jeszcze tylko mały przystanek nad Narwią, aby zrobić zdjęcie tego rozkraczonego ptaszydła... Wiem... wiem... ale nie mogłem się powstrzymać.. ;-)

Aaaaa!!!! Jak dopadnę tego co mi tę butelkę, w kadr wsadził, to mu podobną o głowę roztrzaskam!

KONIEC.

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 6

noreply@blogger.com (bronek) — Mon, 13 Apr 2009 19:03:00 +0000

Jakoś tak szybko nastał nasz ostatni wschód na tratwie. Ani się obejrzeliśmy, a tu koniec. Cztery noce na tratwie. Aż cztery i tylko cztery. Zdjęciowo nasz wypad na tratwę był delikatnie mówiąc pozbawiony wypasów, za to bardzo udany pod każdym innym względem. Do powtórki w przyszłym roku. Najchętniej jeszcze trochę wcześniej, na początku marca może.
Jak zwykle już, mgły o wschodzie nie wystąpiły. Tym samym kadry wymyślone poprzedniego wieczoru zostały tylko w wyobraźni. Zawsze to coś. Tylko jak długo w niej pozostaną....Mam nadzieję, że chociaż ta relacja pozwoli mi raz na jakiś czas do nich powrócić...

Wracając do wschodu, kulka wstała taka ostra, że nawet patrzeć w jej stronę się nie chciało :-( Pozostało więc znów zawalczyć się z lodem. Zdjęcia wiosenne... tfu... Pole bitwy wyglądało mniej więcej tak:

Zacząłem od prostej, wręcz szkolnej, kompozycji na rozgrzewkę...

Potem wprowadziłem nieco bałaganu ;-)

Spróbowałem też czegoś delikatniejszego...

Tu trochę wysoki punkt widzenia, ale jakoś nie bardzo miałem ochotę się położyć...

Jeszcze tylko to zdjęcie i czas wracać na tratwę.

Jerz popłynął jeszcze kanadyjką sprawdzić co słychać w turzycach, które zostawiliśmy jakiś czas temu za sobą... Miał nadzieję na wypasy, wrócił bez sukcesów zdaje się...

W tym czasie z Sebą przygotowaliśmy tratwę do drogi. Dość szybko ruszyliśmy, bez KAWY nawet.
Podczas płynięcia podałem na chwilkę komórkę Jerzemu, z prośbą o zdjęcie, aby wysłać MMSa do Rodziny. Do relacji nawet jakość okazała się w miarę wystarczająca. Płyniemy wzdłuż rozespanej jeszcze wsi Jagłowo.

O tym co robiliśmy od zakończenia rejsu, można poczytać w naszej relacji, więc nie będę się powtarzał.
W skrócie: pakowanie tratwy na lawetę, finalne rozliczenie z Rumcajsem (pozytyw) w Kopytkowie, przejazd w okolice gdzie mieliśmy zostać jeszcze dwie noce, zakupy pieczywa i mleka w Goniądzu, śniadanko na Carskiej Drodze, mycie w zimnej ale bieżącej wodzie w agroturystyce, spanko, poszukiwania łosiów w okolicach Carskiej Drogi, zdjęcie do relacji... Nietęgie mamy na nim miny, bo z łosiami wyszło delikatnie mówiąc średnio...

Na ostatnią chwilę zachodu pojechaliśmy na kładkę o wdzięcznej nazwie Długa Łuka.
Nie ustrzegłem się popełnienia oczywistego kadru z drzewkiem, kadru, który jest tak narzucający się, że z pewnością popełnia go spora część odwiedzających Długa Łukę. W tym zdjęciu nie ma nic z bronka... no może poza tym, że prezentuje on typowy kryzys tfurczy fotografa zmęczonego prawie bezskutecznym, poszukiwaniem owego wrednego magicznego łosia. ;-)

Dlaczego Długa Łuka tak się nazywa? Tego nie wiem... że długa to przynajmniej widać poniżej, ale co to jest ta Łuka? Kładka może??? Pojęcia nie mam. W każdym razie wypadało zrobić zdjęcie. Ustawiłem kadr i wyzwoliłem... Czegoś mi jednak ewidentnie brakowało w tym zdjęciu... Tak brakowało łosia na kładce...niezwlekając zbyt długo rozgościłem się w kadrze i poprosiłem Jerza o wyzwolenie migawki...

I wróciliśmy do naszej agroturystyki.... Nastawieni na poranne łosie, ale o tym już w dalszej części relacji....

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 5

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 12 Apr 2009 21:26:00 +0000

Poprzedniego dnia, postanowiliśmy zostać na miejscu przez jeszcze jedną noc.
I znów nastał wschód. Jak to napisaliśmy w naszej bieżącej relacji, wstał piękny niezdjęciowy poranek. O taki właśnie jak poniżej.

I znów próbowałem odnaleźć spokój w kadrze z poprzedniego dnia ;-)

Potem typowe zdjęcie z kulką, jednak kulka tym razem, jak to zwykle bywa była niecyfrowa... I jak to zwykle bywa w takich wypadkach wyszła w paski...bleeee ;-)

Kadr bez kulki, jakiś taki nijaki mi się wydał... a odbicie i tak się wyżerało...

Bez większego przekonania, popróbowałem jeszcze innych kadrów... ale coby nie zanudzić ewentualnych czytelników, podam tylko poniższy przykład i powiem, że bezskutecznie ;-)

W międzyczasie Jerz wpakował się na dach szafy, chcąc zapewne uzyskać sensowniejszy punkt widzenia. Ciekawe czy mu się to udało. Za to Seba odpuścił krajobrazy i poszedł fotografować ptaszory. Słusznie zresztą uczynił. Te gąski, które być może widzieliście w relacji, to Seba popełnił. ;-)

Ja wyzwoliłem taką jeszcze taką poczwarkę...

I już można było udać się w spokoju na kawkę, a krótko potem wyruszyć... bo do przepłynięcia mieliśmy troszkę... Na godzinę 8 rano dnia następnego umówiliśmy się z Rumcajsem w Jagłowie. Postanowiliśmy pożegnać się z tratwą i pojeździć trochę na łosie. Przyczyny tej decyzji były co najmniej dwie. Pierwszą i najważniejszą przyczyną było spotkanie z łosiami naszego pierwszego dnia. Zapewne każdy miał w pamięci boskiego, uchachanego łosia z miną Kobuszewskiego, którego popełnił Rysiek Sąsiadek. A pierwsze spotkanie z łosiami dawało jakąś nadzieję na ciekawe ujęcie. Drugą przyczyną był wysoki poziom wody w rzece i za niski dla naszej szafy most w Jagłowie. Musielibyśmy tratwę przewieść na lawecie i zwodować za mostem. A operacja ta wymagała by ponownego wypakowania i zapakowania całej tratwy. Było to ponad nasze siły ;-)
Tak więc szybkie śniadanko i ruszyliśmy. Pogoda w ciągu dnia zdecydowanie się zepsuła, i znów zaczął wiać wiaterek. Wiaterek ten czasem zmuszał nas do maksymalnego wysiłku, zwłaszcza przy pokonywaniu kolejnych zakrętów. Zdarzało się, zwłaszcza gdy źle oceniliśmy, którędy płynie nurt i gdzie tworzą się wiry, że prosty z pozoru zakręt pokonywaliśmy przez pół godziny. Poł godziny uwijania się na pełnych obrotach. Czasu na zdjęcia, nie było. Tak, że nawet odpuściliśmy spotkanemu po drodze bobrowi. Po dalsze szczegóły zapraszam do naszej wspólnej relacji.

W końcu dopłynęliśmy do Jagłowa. Postanowiliśmy zaparkować szafę na samym początku wsi, w miejscu dającym jeszcze nadzieje na poranne zdjęcia jeśli wschod zdecydowałby się wystąpić.

Przygotowałem sobie kadr na wschod, wyobrażając sobie jak będą wyglądać te drzewka otoczone delikatną mgiełką, podświetlone wschodzącym słonkiem, odrealnione i piękne. Ta.... nadzieja matką głupich...

O zachodzie, na chwilę zamigotała nam kulka i pojawiło się jakieś światełko nadzieji...

Seba poszedł fotografować dziki, jednak z całej naszej trójki tylko Jerz potrafił wykorzystać tę chwilę nadzieji... I popełnił takiego wypasa.

Wszedłem jeszcze na dach szafy z chęcią już tylko udokumentowania miejsca postoju, bo po obejżeniu Jerzowego zdjęcia nawet na fatalnym ekraniku jego Canona, opadły mi skrzydełka ;-)

I nastał koniec dnia. Ciąg dalszy relacji mam nadzieję wkrótce...

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 4

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 11 Apr 2009 08:21:00 +0000

Noc to była zimna jak jasna..... Następnym razem śpię w trzech parach skarpet. Dwie pary, to zdecydowanie za mało jak na te poranne przymrozki. Wodery też zamieszkają sobie wewnątrz szafy, a nie na jej dachu. Wiecie jak fajnie się zakłada zamarzniętą gumę na nogi?

Ranek wstał piękny nie da się tego ukryć, tylko mój zmrożony nie tylko zimnem umysł miał kłopoty z dobudzeniem się, zwłaszcza że woda na kawę jakoś nie chciała się zagotować... chyba gaz w butli nam zamarzł ;-)

Seba dość szybko zaległ w "cieplutkiej" trawce i coś tam ustawiał... z pewnością był już po pierwszym tego dnia wyzwoleniu...

Jerz też nie wykazywał opóźnienia i coś bada w aparacie... zapewne zdążył już popełnić kilka kadrów.

W końcu i ja coś wyzwoliłem... Popełniłem wtedy moje ulubione zdjęcie z tego wyjazdu. Wszystko wskazuje na to, że niestety tylko moje, bo gdy ostatnio pokazywałem wyjazdowy wyziewik w postaci surowych rawów Pyzikowi i gorszej połówce Komorowskich w osobie Waldka, chłopcy zdecydowanie nie potrafili docenić Spokoju drzemiącego w tej zalanej dokoła, kępce drzew. Spokoju, tak silnie zakorzenionego również w tym zdjęciu, że aż się on z niego powolutku sączy wszystkimi bokami ;-)

Próbowałem jeszcze poprawić, ten wszak idealny kadr, na kilka sposobów. Jakoś nie wychodziło...
Najpierw spróbowałem nieco luźniejszego kadru... tak żeby pokazać jeszcze więcej wody na łące i dodać trochę oddechu.

Potem postanowiłem zabrać trochę powietrza i wody z tego kadru i spróbowałem nieco ciaśniej...

W końcu ustąpiłem wiedząc, że tak dobrego zdjęcia nawet bronek nie poprawi ;-) ;-)

Za to zupełnie, ale to zupełnie nie wiem co mnie podkusiło, żeby zrobić poniższe zdjęcie, może to ten wczorajszy dżin, wciąż kołatający się gdzieś w głowie? A może hibernacja lewej półkuli mózgu spowodowana nocno-porannym przymrozkiem? A może zwyczajny brak gorącej kawy? Któz to wie....

W każdym razie w końcu ustąpiłem krajobrazom i skupiłem się na chwilkę na zamarzniętej
wodzie...

Światełko zrobiło się już trochę ostre.

Jeszcze tylko trochę złota i czas pożegnać się z lodzikami ...

Poranny nalot wrednych ptaszydeł przepełnił miarkę.... zakończyłem fotografowanie tego poranka i poszedłem odmrażać butle z gazem ;-).

Po śniadanku i KAWIE, nadszedł wreszcie czas leniwego wylegiwania się w słoneczku na karimacie i pływania kanadyjką po zalanej łące... Super uczucie....

Rzut okiem obiektywu w tył na szafę...

Fotograficznie mój wypad w kanadyjce na łąkę był oczywistą choć w sumie spodziewaną porażką, nie na zdjęciach tym razem jednak mi zależało, a raczej ma leniwym odpoczynku ;-)

Nie bardzo tyko rozumiem dlaczego w ogóle wyzwalałem wtedy migawkę, zamiast po prostu delektować się wypoczynkiem. Wyzwolenia na przykład tego szpaczyska nie potrafię sobie racjonalnie wytłumaczyć.

Również nie wspominając o tym abstrakcyjnym czymś poniżej....

Ewidentnie wyluzowałem co najmniej jedną półkulę mózgu, a że przestał on pracować w trybie racjonalnym...to pewne, bo wyzwoliłem jeszcze takie coś jak poniżej...

Pliszka siwa bodajże... tfuuuu..... jaka ona tam siwa??? Siwa to była moja broda gdy ją w końcu zobaczyłem w lustrze po powrocie do cywilizacji... ;-)

Mniejszych i nieco większych ptaszysk latały nad głową całkiem spore gromady, na szczęście nie przeprowadziły nalotu dywanowego na moją łajbę....

Takie bardziej większe tez przelatywały... tym bardziej szczęśliwie się złożyło, że nie naptały na mnie :-)

W końcu wróciłem do wylegiwania się na trawce. Zdjęcia ptaszorów jednak na coś się przydały. Podczas przeglądania w aparacie tych ptasiarskich wypocin, dostrzegłem wrednego paprocha na matrycy... Wytrząsarka jakoś nie chciała sobie z nim poradzić i musiałem przeprowadzić czyszczenie matrycy na łące.

Leniwie zaczął zbliżać się zachodzik słońca. Pogoda niestety ;-) dawała nadzieję na zrobienie zdjęcia. Kadrowanie utrudniał badyl wystający z zalanej łąki... wrrryyy o ten poniżej...

Słońce zachodzi, choć jeszcze jest zbyt ostre i wyżera taką piękną dziurkę w zdjęciu... no może wcale nie taką piękną ;-)

Nic.... czekam, a właściwie to, czekamy z nadzieją, że jeszcze coś się na niebie wydarzy.
Aby nie stać po próżnicy robię jakieś zdjęcia zastępcze...

Kolejna taka sobie pseudo abstrakcja tego dnia...

Może spojrzenie w drugą stronę coś zmieni...?

Nieeeee.... do bani z pseudo abstrakcjami, wyraźnie nie ochoty na ich robienie, a bez ochoty zdjęcie jest skazane na porażkę już na wstępie.

Czekam... czekam, wciąż czekam na tę chwilę, gdy możliwa będzie do osiągnięcia, owa niesamowita równowaga światła. Równowaga pomiędzy dwoma niebami, tym prawdziwym i tym tylko odbitym w bajorze ;-)

W końcu z drobną pomocą samego światła, wspartego delikatnie filtrem połówkowym, udaje mi się ową równowagę na niebach uzyskać ;-)

Na początek pionowy kadr, jak zwykle, trochę wymuszony, bo mimo kilku już lat fotografowania, pionowe kadry rzadko przychodzą mi naturalnie... Zdecydowanie lepiej czuje się w poziomach, ale trzeba od czasu do czasu odwrócić aparat do pionu żeby nie zapomnieć jak to się robi...;-)

I wreszcie finalny strzał.

Strzałka.... ;-)
Koniec robienia zdjęć tego wieczoru. Ciąg dalszy relacji - mam nadzieję nastąpi....

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 3

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 11 Apr 2009 06:42:00 +0000

Nasza pierwsza noc na tratwie dobiegła końca. Już wiem, że następną noc prześpię w dodatkowym polarze i czapce ;-)

Poniedziałek nastał bez wschodu słońca. Pogoda była taka zwykła delikatnie mówiąc, że aż do następnego rana nie wyjmowałem aparatu z plecaka. Przynajmniej na to wskazuje brak zdjęć na mojej karcie pamięci. Za to z samego rana wypróbowałem saperkę od Karoliny ;-)

Resztę dnia spędziłem na czerpaniu radosnej przyjemności z samego płynięcia naszą "szafą" po Biebrzy. Przypomniały mi się dawne, nieco już zamierzchłe, czasy gdy spędzałem całe dnie na wodzie, żeglując po jeziorach. Płynęliśmy przez cały dzień, prawie do zachodu słońca, który osobiście wydał mi się bardziej warty drzemki niż walk z aparatem. Nie było to do końca słuszne postanowienie, bo gdy zobaczyłem zdjęcia Seby i Jerza z samego zachodu, musiałem się lekko pocieszyć małym kuśtykiem dżinu lubuskiego... wrrrryyyyy nie było to mądre pocieszenie.... o czym przekonałem się następnego poranka, poranka który wreszcie wystąpił.

Ta relacja jest więc totalnie bezzdjęciowa, za to następny dzień będzie już zdecydowanie bardziej fotograficzny.

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 2

noreply@blogger.com (bronek) — Fri, 10 Apr 2009 21:28:00 +0000

Dzień 2 czyli niedziela... czyli ruszamy na wodę.
Wschód nie wystąpił... Nam się wstawać nie chciało, a pogoda na szczęście nie zachęcała do wczesnego wstawania ;-) Mogliśmy się, po raz ostatni podczas tego wyjazdu, porządnie wyspać.
Jeszcze przed śniadankiem udałem się przyjrzeć dokładnie naszemu pływającemu domkowi, w którym mieliśmy spędzić następnych kilka dni i nocy. Tratwa, bo to w niej mieliśmy spędzać całkiem spory kawałek dnia załadowana już była na Rumcajsową przyczepkę. Po śniadanku przepakowaliśmy nasze całkiem spore bagaże do tratwy. Jeszcze wtedy nie nazywaliśmy jej szafą. Tak naprawdę to nie wiem skąd się ta "szafa" wzięła... Chyba mama3swinek to wymyśliła, albo ktoś inny czytający na bieżąco naszą relację...

W końcu ruszyliśmy. Jerz trochę narzekał, że śniegi stopniały i raczej kry na Biebrzy nie będzie ;-) Bagaże trzeba było jeszcze raz wypakować i zapakować z powrotem na "szafę" bo wodowanie tratwy jest procesem moczącym wszystko lub prawie wszystko co znajduje się wewnątrz, a szczególnie w niższych partiach tego ustrojstwa. Rumcajs odradzał nam szybkie wypływanie, ze względu na wiejący całkiem mocno wiatr. I miał człowiek rację. Niestety nasza cierpliwość przegrała z chęcią szybkiego wypłynięcia. A grill, którego odpaliliśmy, aby stracić trochę czasu i zbliżyć się do wieczora, który powinien uspokoić wiatr, jakoś za szybko się zrobił. Ruszyliśmy więc, tylko po to aby się przekonać empirycznie, że szafa nie pływa pod wiatr. Nawet trzech chłopów wytężających wszystkie swoje siły nie bardzo jest wstanie ją do tego zmusić. Zdjęć nie ma, bo nikt z nas nie miał możliwości, aby na chwilkę odpuścić i wykonać chociażby tzw. pstryka. No cóż przynajmniej spaliliśmy kilka kalorii.
W końcu wiatr zaczął ustawać, a Seba z Jerzem wybrali się obejrzeć jakieś ptactwo... gąski, będąc bardziej precyzyjnym, to były.

Zdaje się, że niewiele z tej wyprawy wyszło, bo owe gąski po prostu się oddaliły. O mniej więcej w taki sposób, jak to te wredne ptaszyska mają w zwyczaju:

Dalsza żegluga, a raczej spławianie było już całkiem przyjemne, płynęliśmy aż do zmroku, a nawet chwile po nim. W końcu zacumowaliśmy przy jakimś mikroskopijnym pagórku, w samym środku rozlewisk, z dala od siedzib ludzkich. Był to jednak stały grunt pod nogami, co rozpoznawaliśmy po kopcach kretów widocznych w świetle latarki.
Jako, że dzień był wybitnie niezdjęciowy przed zaśnięciem, delikatnie mówiąc ogarnęła nas fantazja i zaczęliśmy biegać z latarkami i bazgrać rożne wzorki i napisy. O coś w tym rodzaju jak poniżej:

Taaa... to by było na tyle... cdn...

"Biebrza Trophy w obiektywie bronka" - dzień 1

noreply@blogger.com (bronek) — Fri, 10 Apr 2009 07:37:00 +0000

Dawno, właściwie to wieki nie aktualizowałem mojego bloga. Ostatni rok był dla mnie, nie tylko zresztą fotograficznie, co najmniej taki sobie. Powoli jednak odżywam i dochodzę do siebie. Czas więc wziąć się za zdjęcia i aktualizacje strony.

Jerzy Dolata na swojej stronie prowadził cierpliwie i przede wszystkim na bieżąco, relacje z naszego wypadu na tratwy, a mama3swinek systematycznie przenosiła to wszystko na bloga z naszej wyprawy.
W związku z tym relacja istnieje lekko rozdwojona ;-)
W końcu przyszedł czas i na mnie ;-) A więc START!

O przygotowaniach do wyjazdu pisał już Jerzy i mama3swinek. Delikatnie mówiąc, to nie było ich wiele. W moim wypadku skupiło się to na 3 miesiącach intensywnych wizyt na pływalniach zarówno poznańskich jak i warszawskich, coby trochę kondycji nabrać na wyjazd, i kilku wizytach w sklepach z odzieżą bardziej outdoorową ;-) Jakie piękne polskie słowo... ;-) Bradziej do wyjazdu przygotowywała mnie Karolina, gdy tylko, jeszcze w grudniu usłyszała o naszym dzikim pomyśle, na najbliższą okazję urodzinową dostałem w prezencie podręczną toaletę: saperka, latarka czołówka i zestaw chusteczek do pupy niemowlaka ;-) plus kilka innych przydatnych w terenie gadżetów.

Dzień Pierwszy - sobota 28 marca.

W końcu jedziemy nad Biebrzę. Oczywiście postanawiamy nadłożyć trochę drogi i jechać tzw. Carską Drogą. Liczymy na spotkanie. Spotkanie z Łosiem. Tym razem mamy szczęście - łosie są na miejscu. Zatrzymujemy samochody, przyglądamy się chwilkę, szybka decyzja - zakładamy wodery i idziemy do nich w zalany o tej porze roku ols. Bez większej nadziei na zdjęcia, bo ciemnawo już się robi, biorę aparat z jednym tylko obiektywem, moją najdłuższą stałką 300/4. Nie spodziewam się wtedy, że łosie będą na tyle wyluzowane, że ten obiektyw okaże się zbyt długi. Powolutku, zanurzeni momentami po pas w wodzie, zbliżamy się do naszych "obiektów marzeń". Statywy oczywiście pozostały w samochodach.... No nic, pozostaje podnieść czułość do ISO 400 i zawierzyć, że stabilizacja obrazu w mojej A700 da rade w połączeniu z muzealną Sigmą i czasem dłuższym o kilka działek niż być powinien dla zdjęć z ręki. No dobra to kadrujemy.... cholera... jestem za blisko... próbuje się cofnąć... gałęzie wchodzą w kadr... no dobra... coś mam... pstryk.... ;-)

Rzut oka na ekranik... wygląda w miarę ostro... niech mu będzie.... nie jest źle. Mam pierwszego łosia w tym roku. Robimy dalej.... łosie ewidentnie nie są zestresowane naszą obecnością... mają nas w tak zwanym głębokim poważaniu, zresztą słusznie ;-)

Próbuję więc dalej, w tych krzaczyskach, znaleźć jakiś w miarę czysty kadr.

Robi się coraz ciemniej, a łosie nie stają w bezruchu tylko obgryzają okoliczne krzaczory wciąż powoli się przemieszczając. Na wszelki wypadek ponoszę troszkę ISO do 800 i robię taki portrecik zza pieńka....

Wciąż te krzaczory.... czy te łosie nie mogą żreć trawy na łąkach jak normalne krowy?

Kątem oka widzę Sebastiana - akurat pasi pod podpięty do alfy obiektyw, więc pstryk...

Z Seby zwracam jeszcze obiektyw w stronę poniższego przedstawiciela gatunku... Znów te wszechobecne badyle, choć może tym razem kadr będzie minimalnie czystszy...

Na koniec młodziak odwraca się pięknie tyłem.... nie moge sobie odmówić wyzwolenia tego kadru, podświadomie planując wykorzystanie go w jakiś przyszłych dyskusjach o zdjęciach do totalnego obsobaczenia próbującego dominować adwersarza ;-)

Myślę, że to idealny moment aby zakończyć relację z pierwszego dnia....
Może jeszcze dodam szczęśliwego Jerza wracającego ze zdjęć... szczęśliwiec bo miał Kasiową czterysetkę na dodatek zoomiastą.... zwróćcie uwagę jakie skupienie żeby nie utopić obiektywu... ;-)

Jutro tratwa!!!

Kampinoskie senne błądzenie bronka

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 14 May 2008 18:45:00 +0000

Jakiś czas temu, prawie rok już będzie, zrobiłem ten wpis.... niestety zapomniałem go opublikować....
Wszystkie zdjęcie zrobione w bliskiej odległości od samochodu :-)

Kolejny wschodzik w Kampinosie

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 07 May 2008 16:28:00 +0000

Wschody słońca występują już teraz o strasznie niemiłosiernej porze. Warszawski Novotel opuściłem przed 4 rano, by na miejscu być chwilkę przed piątą...
Panie w hotelu patrzyły na mnie trochę jak na jakiegoś dziwaka, ale co robić... czasem trzeba na zdjęcia się wybrać....

Jak widać mgły jakieś na miejscu nawet wystąpiły...

Coś tam za drzewami zaczynało powoli świecić...

Słońce jakieś też z czasem się przez te mgły przebiło...

Autobusem też można tam dojechać...

Na szczęście autobus wkrótce raczył opuścić mój kadr....

Wersja pozioma...

Czasem lubie wstawić cos od czapy w kadr...

Ta....kie lubie....

A to Pyzik nakazał wyzwolić, bo mu się na szczęście film skończył w aparacie... :-)

Niestety po wykonaniu powyższego wyzwolenia, musiałem wracać do Warszawy,
choć światło ładnie rozproszone przez lokalne Kampinowskie mgiełki pozwalało na trochę dłuższe fotografowanie....w przeciwieństwie do ohydnych warszawskich korków o poranku... a w koncu w tygodniu pracować też trzeba :-(

Biebrzański Park Narodowy - drugi całkowicie pozbawiony światła dzień

noreply@blogger.com (bronek) — Sun, 20 Apr 2008 15:38:00 +0000

W sobotę wschód słonka nie wystąpił... znaczy pogoda nie zachęciła do wstania.
Dopiero śniadanko wygoniło nas z łóżkek. Po śniadanku krótka inspekcja, celem weryfikacji, zapasów... Jest dobrze - jedzenia starczy jeszcze na parę dni :-)

Potem niespiesznie, jako że pogoda wcale nie zachęcała do zdjęć, ruszyliśmy w drogę.
Dość szybko spotkaliśmy mojego chyba pierwszego w życiu łosia przy Carskiej Drodze....

Widok zatrzymanego na drodze pojazdu, wcale owego osobnika nie przestraszył, niestety zapewnił nam błyskawicznie towarzystwo..... Owo towarzystwo z krzykiem oznajmiło, że będzie tego łosia podchodzić.... resztę pozostawię bez komentarza.... Podjechaliśmy kawałek dalej... tak w sumie to nie wiem dlaczego wyzwoliłem migawkę.... chyba zupełnie mnie ta cyfra pozbawiła szacunku dla zdjęć i widza...

Następnie nie przejmując się zupełnym brakiem światła udaliśmy się fotografować tokujące bataliony w okolicach Grądów Woniecko... Jak pech to pech... bataliony postanowiły totalnie zignorować bronka (pewnie dlatego ze do tej pory totalnie bronek je ignorował) i nie wystąpiły w ilościach mających jakiekolwiek znaczenie kulinarno-fotograficzne.
Wciąż nie przejmując się brakiem światła, postanowiłem za to wyzwolić trochę żółtych kwiatków...

O tu jeszcze torche Knieci rosnie:

Jeszcze kilka kadrów raczej niż zdjęć popełniłem, coby mi Komorowscy nie truli, że pionów nie robie, a więc najpierw pion jasny...

i zaraz po nim pion ciemny

W końcu, i jakiś marny batalion się ulitował i wystąpił... W nagrodę został uwieczniony w stylu "otoptak"

W drodze powrotnej coś mnie podkusiło i skręciłem na jedna taką łakę.... skończyło się ponad godziną wygrzebywania pojazdu z błotka. Bezskutecznego zresztą wykopywania... dopiero jakiś życzliwy fotograf ptaków (wziąwszy pod uwagę totalny brak światła, zapewne równie szalony lub przynajmniej zdesperowany) wyholował nas z błotka... Dzieki!!!

Następnie pojechaliśmy na miejsce gdzie rozciągał się ponoć najlepszy widok na BPN. Widok ten mimo braku światła postanowiłem dla nie tylko dla pamięci uwiecznić ;-)

Wreszcie wracamy na kolację.... już Carska Droga... już coraż bliżej jedzonka... jednak wciąż wypatruję łosi... W końcu widzę jakieś wychodzą na drogę... krzyczę STOP!... wysiadam z aparatem, rozglądam się za statywem... Taaaaak... ewidentnie ktoś tu był łosiem :-)

Powinienem w tym miejscu skończyć i napisać coś o kolacji może... albo nie... jeszcze jedno zdjęcie zrobione troszkę przed posiłkiem...zrobione bardziej ku pamięci by kiedyś przy porządnym świetle tam wrócić... może za rok?

Na dziś koniec relacji... a wracając do kolacji... była wyśmienita... :-)
c.d.n.

Biebrzański Park Narodowy - pierwszy lekko mglisty dzień

noreply@blogger.com (bronek) — Sat, 19 Apr 2008 17:00:00 +0000

Wreszcie się udało! Pojechałem do Biebrzańskiego Parku Narodowego. Wprawdzie praca i obowiązki rodzinne dość mocno skróciły mój wyjazd, ale wreszcie zobaczyłem BPN i jego okolice.

Pierwszy poranek nad Biebrzą - wschód wystąpił, mgły wystąpiły, słoneczko już nie za bardzo...
Za to wschód był bardzo przyjemny, uwielbiam mokre powietrze i blade delikatne mgły...
Zdjęć dużo nie zrobiłem, niech więc te wystarczą....

Widok na Jegrznie z drewnianego mostku w pobliżu wsi Kuligi

Jak zwykle lubie takie drzewka, gdzieś na łące gospodarzy,
na granicy BPN

I znów widok na Jegznie w pobliżu wsi Kuligi.

Takie bledziochy też bronek lubi... Okolice wsi Kuligi BPN.

Po bezkulkowym wschodzie przyszedł czas na pyszne śniadanko u Gospodarzy w Kuligach.
Pyszna jajecznica zrekompensowała całkowicie wczesne wstawanie i totalny brak kolorów o wschodzie.
Po śniadanku udaliśmy do Osowca na Ścieżkę edukacyjną "Kładka". W najbliższym sąsiedzctwie ścieżki edukacyjnej swoje gniazdo budowała parka remizów.
Podejzewam, że remizy nie wytrzymaja psychicznie najazdu długo-weekendowych tłumów i wkótce wyniosą się z gniazdem poza ścieżkę. Na początek zdjecie w sumie gniazdowe, ale zważywszy na miejsce jego wykonania - nie widzę powodów, aby go nie pokazywać:

Następnie udaliśmy się w okolice Goniądza, gdzie pod obiektyw napatoczyły się jakieś bociany. Oczywiscie światła nie było, ale jakieś zdjęcie zrobić było trzeba w końcu pojechałem fotografować ptaki...[sic!] :-)

W drodze powrotnej drogę przebiegł nam obiekt o nieco większym od ptaka znaczeniu kulinarnym, jednak w porównaniu do kartaczy, którymi uraczyła nas gospodyni znaczenie kulinarne kicka dość mocno się rozmyło...

Wspomnienie ogromnej michy przepysznych kartaczy powoduje, że muszę natychmiast udać się na spoczynek....

c.d.n.

Wizyty z Pyzikiem w Kampinosie ciąg dalszy

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 02 Apr 2008 14:29:00 +0000

Lekka abstrakcja...

Lekki Przepał

W Kampinosie rosną też stogi...

Troche drzew wśród stogów też rośnie

Wizyta z Pyzikiem w Kampinosie

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 02 Apr 2008 14:26:00 +0000

Cztery Piony z Kampinosu

noreply@blogger.com (bronek) — Wed, 02 Apr 2008 14:24:00 +0000

Coś dziwnie dużo pionów... co robić...:-)

Wierzby i Łysolek

Oto drzewko...

Lekko "szerszy" pion ;-)

Knieć Błotna... troche sobie spodnie pomoczyłem